Sonunda, ey mutluluk, ey akıl, ayırıyordum gökten maviyi, ki siyahlıktır o, ve yaşadım, doğa ışığın altın kıvılcımı olarak. Sevinçten, mümkün olduğunca soytarılaşmış ve afallamış bir ifadeye bürünüyordum. (...) Masalsı bir opera oldum: bütün varlıkların bir mutluluk kaderinin olduğunu gördüm: eylem hayat değil, ama bir gücü harcamanın bir tarzıdır, bir sinirleniştir.
Arthur Rimbaud
